Deze ondernemer schreef een bestseller over goed werkgeverschap

Terwijl we Verspeek bellen is hij onderweg. Samen met twee medewerkers komt hij vanuit Barneveld teruggereden van een lezing. Het succes van zijn visie is niet onopgemerkt gebleven: samen met een journalist schreef hij het boek Goeie Gast. Het werd een bestseller.

Verspeek: “Het helpt dat ik alleen de ketelschool heb gedaan en dat ik geen marketing of leiderschapsopleiding en dat soort dingen hoefde te leren. Daardoor kan ik gelukkig met gezond boerenverstand naar dingen kijken.”

Wat is die visie? “Gewoon, normaal doen,” zegt Verspeek met zijn Brabantse tongval. Dat is nogal vaag. Wat bedoelt hij daarmee? 

Hij legt het uit: hij vindt het karakter van iemand belangrijker dan de diploma’s die iemand heeft. “Iemand moet 80 procent een goeie gast zijn en 20 procent wat kunnen. Maar een goeie gast zijn is het belangrijkst.”

Uitgaan van vertrouwen

Wanneer ik door wil vragen wat hij hiermee bedoelt, draait hij de vraag om: “Welke associaties heb jij bij die woorden?” 

Uhh.. afspraken nakomen, samenwerking, op elkaar kunnen bouwen, vriendelijk zijn.

Verspeek: “Precies! Iedereen heeft altijd positieve associaties bij het woord. Vertrouwen. Afspraken nakomen. Je best willen doen. Enzovoorts. ”

Daarin schuilt het geheim van de smid: Verspeek gaat uit van vertrouwen. Verspeek: “Ik weiger het om mensen niet te vertrouwen. Natuurlijk gaat dat eens een keer mis en neemt iemand je in de maling. Maar het wordt pas echt erg als je als werkgever de hele dag mensen gaat wantrouwen. Dan word je als werkgever zelf doodongelukkig.”

• Lees ook: De harde cijfers achter werkgeluk – HRMorgen.nl

Hij vindt dat werkgevers meer vragen moeten stellen aan medewerkers: “Negen van de tien keer heeft iemand een goede reden waarom iets is gebeurd. En in vijftien jaar tijd heb ik pas één keer gehad dat iemand me in de maling nam. Wij als mensen oordelen de hele dag door zonder ooit een vraag te stellen. We moeten meer luisteren zonder oordelen.”

Werken voor fans

Niet iedereen is het met hem eens. Zijn vader loopt weleens hoofdschuddend weg als Martijn het op zijn manier aanpakt. Verspeek: “Ik besloot op een dag: ik wil gewoon normaal met m’n mensen omgaan. Ze moeten gelukkig worden als ze hun werk doen en mensen moeten gelukkig zijn als een busje van Verspeek voor komt rijden. Niet iedereen is het hierover met me eens, maar ik ben zo stronteigenwijs om dat wél door te voeren. Ik wil alleen werken voor mensen die fan van Verspeek zijn.” 

Dat zijn er, zo blijkt, veel. Mensen hangen vaak de ballonnen uit als Verspeek langskomt (zie foto). 

Verspeek heeft 30 mensen in dienst en wil niet groter worden. Als hij groter wordt, verliest hij plezier in zijn werk, zo vreest hij. Verspeek: “Vraag aan elke ondernemer met een groot bedrijf: ‘Wanneer was je het gelukkigst?’ en elk zal zeggen: de eerste vijf jaar. Daarna groeide het bedrijf en ken je niet iedereen meer. We hebben een vriendenclubgevoel, dat is me meer waard dan het hebben van een groot bedrijf.”

Alleen maar slechte recensies

De recensies onder het boek vallen op: een boel 1-sterrenreviews, maar met woorden vol lof in de reactie daaronder. Zoals deze: “​​Wat een ellendig boek is dit. Denk je in het weekend, ik pak er even een boekje bij om lekker ontspannen te gaan lezen. Nou, er is niks ontspannends aan. 1 brok spanning komt er vrij bij het lezen van dit boek… spanning om hoe ik mijn bedrijf ook zo kan gaan inrichten dat het nog leuker wordt voor iedereen.”

• Lees ook: Jaaronderzoek Employee Experience 2026: dit zijn de succesfactoren van EX volgens HR

Hoe zit dat? Verspeek: “De meeste vijfsterrenreviews die je leest op websites of in kranten zijn onecht. Het échte zit in de ervaring van de mensen waar je mee werkt zelf. Daarom is het onderdeel van het boek dat we de lezer vragen een slechte beoordeling achter te laten en een oprechte review te schrijven. We lezen als mensen liever de negatieve ervaringen, maar vergeten daarom het positieve. Het is een tegengeluid hiertegen.”

Liefdesgedicht

De populariteit van Verspeek is niet onopgemerkt gebleven. Hoewel hij niet door wil groeien, heeft hij wel een vacaturewachtlijst gemaakt. Inmiddels staan hier zo’n zeventig mensen op. Hij ontvangt de meest originele sollicitaties, zoals persoonlijke videoboodschappen en zelfs: een liefdesgedicht.