AWVN benadrukt de grote gevolgen van de gestegen brandstofprijzen voor werkgevers

De stijgende brandstofprijzen hebben merkbare gevolgen voor zowel bedrijven als hun medewerkers. Dat blijkt uit onderzoek van AWVN onder het Nederlandse bedrijfsleven. 

Volgens werkgevers horen verzoeken om hogere vergoedingen thuis in het cao-overleg. Als er compensatie komt, zien zij die het liefst gericht op specifieke groepen. Daarnaast willen ze vooral kijken naar alternatieven voor de auto, zoals reizen met het OV, vaker thuiswerken en gebruik van de fiets.

• Lees ook: AWVN: werkgevers worden strikter rond thuiswerken

Reactie AWVN

Op basis van hun eigen onderzoek en de plannen van het kabinet-Jetten staat AWVN positief tegenover de hogere belastingvrije reiskostenvergoeding. Toch wijst AWVN erop dat deze vergoeding voor werkgevers extra kosten met zich meebrengt, vooral omdat de kosten nu al stijgen en de concurrentiepositie van Nederland onder druk staat.

AWVN vindt dat de maatregelen om de gevolgen van de dure brandstof op te vangen thuishoort in het arbeidsvoorwaardenoverleg. Ze adviseren vakbonden en de eigen achterban daarom om hier voorzichtig mee om te gaan. Zij moeten uitzoeken of hogere reiskostenvergoeding nodig is, voor wie dat geldt, of er alternatieven voor de auto zijn, en wat een hogere vergoeding betekent voor de resterende loonruimte. 

• Lees ook: Maarten van Beek: ‘investeren in goed werkgeverschap met een wendbare cao’

AWVN benadrukt dat de gestegen brandstofkosten niet volledig voor rekening van werkgevers kunnen komen. Het bedrijfsleven wordt zelf al hard geraakt door de hoge olie- en gasprijzen, waardoor de financiële ruimte er niet is.

Kosten voor de samenleving

Werkgevers vinden dat de gevolgen van de brandstofcrisis door de hele samenleving gedragen moeten worden en zien voor zichzelf geen vanzelfsprekende rol om werknemers te compenseren, behalve als het gaat om kosten voor dienstreizen.

Tegelijk geven veel werkgevers aan dat ze in cao-onderhandelingen best hogere reiskostenvergoedingen willen afspreken, als het kabinet de belastingvrije vergoeding verhoogt van 23 naar 25 cent.

Stijging kosten woon-werkverkeer

Uit het AWVN-onderzoek blijkt dat bij ongeveer driekwart van de werkgevers medewerkers merken dat brandstof duurder is geworden. Vooral woon-werkverkeer is daardoor duurder geworden. Bij bijna de helft gaat het ook om hogere kosten voor zakelijke reizen.

Echt grote veranderingen in beleid blijven uit, maar er wordt wel vaker thuis gewerkt. Veel werkgevers zeggen dat het lastig is om het reisbeleid aan te passen. Dat komt bijvoorbeeld door de ligging van het bedrijf, omdat medewerkers op verschillende plekken werken of door avond- en nachtdiensten.

Vergoeding reiskosten

Bijna alle werkgevers vergoeden tegenwoordig reiskosten voor woon-werkverkeer en zakelijke ritten. Ongeveer driekwart heeft ook een leaseregeling en afspraken over thuiswerken. Iets meer dan de helft vergoedt het openbaar vervoer, en ongeveer een derde biedt een fietsvergoeding of een fietsplan aan.

• Lees ook: De schaduwzijde van het thuiswerken: ‘Innovatie stokt wanneer de sociale kant wegvalt’

Bij 80 procent van de werkgevers ligt de kilometervergoeding voor woon-werkverkeer op 23 cent per kilometer. Voor zakelijke reizen is dat vaak hetzelfde bedrag, al zijn er ook werkgevers die meer geven. Daardoor komt het gemiddelde uit op 29 cent per kilometer.

Geen maatregelen

Een grote meerderheid van de werkgevers (87%) ziet op dit moment geen reden om extra maatregelen te nemen om medewerkers tegemoet te komen vanwege de hoge brandstofprijzen. Als er wel iets wordt gedaan, gaat het meestal om een hogere kilometervergoeding.

Andere genoemde opties zijn het stimuleren van ander vervoer, vaker thuiswerken en carpoolen. Ook de werkkostenregeling wordt soms genoemd als mogelijkheid.

Veel werkgevers kiezen ervoor om de situatie eerst af te wachten en eventuele maatregelen van de overheid af te wachten. Ze geven aan dat het vaak om een tijdelijke situatie gaat, en dus ook om tijdelijke oplossingen. Tegelijk merken ze dat zulke maatregelen in de praktijk lastig weer terug te draaien zijn.